307 papers
De evolutiebiologie verkent hoe leven op aarde zich door de tijd heen heeft ontwikkeld en aangepast. Deze fascinerende wetenschap bestudeert de mechanismen achter diversiteit, variatie en de aanpassing van soorten aan hun omgeving. Van de kleinste genetische veranderingen tot de vorming van nieuwe soorten, dit veld biedt een diep inzicht in de geschiedenis van het leven zelf.
Op Gist.Science verzamelen we elk nieuw voorpublicatieartikel dat op bioRxiv verschijnt binnen dit domein. Voor elke preprint bieden we zowel een toegankelijke samenvatting in gewone taal als een gedetailleerde technische analyse, zodat iedereen de nieuwste inzichten kan begrijpen zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vindt u de meest recente publicaties over evolutiebiologie.
Dit artikel introduceert diempy, een efficiënte Python-implementatie van het referentievrije algoritme diem voor het polariseren van genoomdata, die diverse tools biedt voor het verwerken, visualiseren en analyseren van populatiestructuur en admixtur zonder afhankelijkheid van pure referentiegroepen.
Dit onderzoek toont aan dat het sigmavirus BtSV bij de Queensland-vruchtvlieg asymmetrisch biparentaal wordt overgedragen met een inefficiënte horizontale verspreiding, waarbij de virale last lager is bij paternale overdracht en de infectie leidt tot verlamming en sterfte bij blootstelling aan hoge CO₂-concentraties.
Deze studie analyseerde hoogwaardige genoomassemblages van acht primaatsoorten en onthulde dat X-gekoppelde ampliconische genfamilies, die essentieel zijn voor mannelijke vruchtbaarheid, onderhevig zijn aan alomtegenwoordige positieve selectie, terwijl Y-gekoppelde families voornamelijk onder zuiverende selectie evolueren.
Dit artikel stelt dat geochemische veranderingen ongeveer 3,9 miljard jaar geleden een massale uitsterving van ribozymen veroorzaakten, waarbij alleen veerkrachtige 'generalisten' zoals het hamerhoofd-ribozym overleefden en hun ecologische nalatenschap de basis vormde voor de huidige genetische code.
Dit onderzoek reconstrueert de 50 miljoen jaar oude evolutionaire geschiedenis van DNA-herordeningen in Xenopus borealis door drie tijdsstrata te identificeren en aan te tonen dat structurele veranderingen zich geleidelijk hebben opgebouwd in plaats van alleen direct na polyploïdisatie, terwijl de geslachtschromosomen homomorf bleven.
Onder toenemende droogte is de zeldzame J1-lijn van de rode oogmier (Pogonomyrmex barbatus) verder afgenomen, wat aantoont dat veranderende ecologische omstandigheden de populatiedynamiek sneller beïnvloeden dan selectie op fenotypische aanpassingen.
Deze studie concludeert dat het onduidelijk blijft of X-chromosomaal diversiteit gerelateerd is aan klimaat, aangezien de gevonden associaties in sommige analyses niet consistent waren bij gebruik van alternatieve datasets.
Dit artikel presenteert een diffusie-gebaseerd model dat laat zien hoe stabiliserende selectie op een polygenisch kenmerk, ondanks een vaak ondetecteerbare afwijking van het optimum op het fenotypische niveau, leidt tot een alomvattende genische selectie op individuele loci die de stationaire allelfrequenties en macroscopische observabelen zoals genetische variatie bepaalt.
Dit onderzoek toont aan dat het selectiemechanisme (hard versus zacht) en levensgeschiedenisstrategieën fundamenteel bepalen hoe genetische last, diversiteit en adaptatie schalen met populatiegrootte, waardoor het paradoxale zwakke verband tussen nucleotide-diversiteit en censuspopulatiegrootte wordt verklaard.
Dit onderzoek construeert een operationeel genotype-phenotype-kaart voor influenza hemagglutinine op basis van voorspelde secundaire structuren en onthult dat neutraliteit lokaal gestructureerd maar globaal beperkt is, waardoor de structurele evolvabiliteit aanzienlijk kleiner is dan bij RNA-systemen.